ज्ञानेन्द्र विवश
बाँकी कामको आकाश
मानिसको स्वभाव नै कस्तो अनौठो छ ! हामी जे पाउँछौं, त्यसमा चित्त बुझाएर बस्नै सक्दैनौं।
स्वरको जादुमय तरङ्ग
समयको प्रवाहले धेरै कुरा बगाएर लैजान्छ तर केही स्वर र केही स्मृतिहरू भने शिलापत्रमा कुँदिएका अक्षरझैं अमिट भएर मनको किनारामा अल्झिएर रहँदा रहेछन्।
नयाँ वर्षको संघारमाः नयाँ बिहानीको तिर्खा
भित्ते पात्रो फेरिँदैमा मनका घाउहरू कहाँ फेरिँदा रहेछन् र?
सूर्यविनायकको उज्यालो: तेजेश्वरबाबु
आफ्नो बारेभन्दा बढी अरूको व्यक्तित्व र योगदानको चर्चा गर्ने तेजेश्वरबाबुको त्यो विशाल हृदय देख्दा मेरो मन श्रद्धाले झुकेको थियो। एउटा अग्रजले आफ्ना अनुजलाई दिने सबैभन्दा ठुलो उपहार सायद यही ‘अनुभवको पुस्तान्तरण’ नै रहेछ।
फुर्सदका बेफुर्सदी दिनहरू
फुर्सदको प्रतीक्षा गर्दै बितेका दिनहरू स्वयं बेफुर्सदीका पराकाष्ठा बने । बिहानैदेखि साँझसम्म एउटा काम सके अर्को काम जन्मिन्छ ।
घनघोर जंगल र भूतप्रेतको कथा
यो निष्पट्ट अन्धकार रातमा झनै डरलाग्दो मजस्तो फुच्चेका लागि त्यसमाथि अनेकौँ भूतप्रेत, किच्कन्नेहरूको कुरा सुन्दै बाटो काट्न मलाई निकै मुस्किल हुन्थ्यो।
सगरमाथा नियाल्दा
ढुंगा, माटो र हिउँको थुप्रो मात्र हिमाल होइन रहेछ, यो त एउटा जीवन्त दर्शन र साधनाको शिखर रहेछ।
यस्तै भयो यसपालिको भाइटीका
मनभरिको भारी, चारैतिरको अस्तव्यस्तता र अनिश्चित भविष्यको त्रासले गर्दा यसपालिको भाइटीका भनेजस्तो कहाँ हुनु र!
शारदीय आकाशमा धुवाँको कुइरो
देश अहिले शोकको घडीमा छ। उत्सव मनाउने उत्साह छैन। डढेका भग्नावशेष पन्छाउँदै खरानीबाट उठ्नुपर्ने अवस्था छ।
Loading...
